Sweetest Love in our lives

بخو بخو = بخور بخو ر

نخورم = نمی خورم

بسینم = بشینم

سامپو = شامپو

   هر روز که می گذرد حضور خدا را به واسطه ی حضور تو بیشتر و بیشتر احساس می کنم...دوستت دارم به هزار و یک دلیل ، اما مهم ترینش این است که یادم می اندازی روزی هزار بار شاکر خدا باشم به خاطر بودنت...

می دانی هیچ وقت نمی توانم حس و حال این روزهایم را درست بیان کنم...آنقدر شاد می شوم وقتی نگاهت میکنم که با قدمهای لرزانت می ترسی دستت را از تکیه گاهت رها کنی و خودت به تنهایی بایستی ولی بی باک با هر تکیه گاهی به جلو میری و وقتی دستت رو رها میکنی یادت میافته که خودت ایستادی و با ترس به زمین می افتی ...آنقدر هیجان دارم از کارها و حرفهای این روزهایت که گاهی احساس می کنم دیوانه ام!!!بزرگ می شوی، این را از مرور عکس هایت بیشتر می فهمم...حالا دیگر همه چیز را خیلی خوب می فهمی و این شیرینیت را بیشتر می کند...

بعد از چند روز دور بودن از خانه و اسباب بازی هایت در بدو ورود خوب می شه شادی برگشت به خانه و دیدن اتاقت و اسباب بازی هایت را از سر و صداها یی که در می آوردی تشخیص داد...آنقدر شاد بودی که نیمی از روز را به بازی با محتویات سبد اسباب بازی هایت گذراندی...حالا دیگر باید فکر دلتنگی های توهم  برای مامان و بابا و دایی هم باشم چون معلوم است که خوب درکش می کنی...

حالا تو چهارده ماه داری و پرانرژی و من خوشبختانه ماوراء انرژی. بااینکه نصف روز همدیگرو نمیبینیم ولی وقتی با توأم خستگی رو به هیچ وجه حس نمی کنم .

همه اطرافیان از حرف زدنت متجعبند . کاملاً کلمات را بدون اشتباه بیان میکنی گاه گاهی جمله کوتاه میگی ولی هنوز راه نمی ری از تخت و مبل خودت به تنهایی بالا می ری و پایین میای و جالبه که بسیار محتاطی در بالا و پایین رفتن .

بازی تاب تاب اباسی رو فقط با پدرت خیلی دوست داری  و شعرش رو در حال بازی می خونی ..

سرخوشیم هر سه تامون هم تو و  هم من و پدرت . ..خدایا شکرت

      حس خوبی است سی ساله شدن .....این ده سال پر بود از روزهای تلخ و شیرین اما باز هم خدا را شکر که گذراندم همه را به سلامت....می گویند زن ها وقتی به سی سالگی می رسند پختگی فکری و روحی می گیرند!!!نمی دانم شاید من هم در حال پخته شدن باشم که این چنین حس عجیبی را تجربه می کنم....حالا که تو یک سال و 23 روز داری و پدر 32 سال و من سی ام مهرماه یعنی سه روزه است که سی ساله شدم!!!        ( این بار تولد خودم مبارک   )

ولی امروز تودیگر آن نوزاد بی دست و پا و ناتوان پارسال نیستی...حالا دیگه این خانه پر می شود از صدای خنده های تو...دلخوشمان می کنی به بودنت ...می دانی خیلی هیجان انگیز است وقتی می بینی با کوچک ترین کار مسخره ای میی توانی قهقه کسی را در بیاوری...این حال این روزهای من و پدرت است...آنقدر بزرگ شده ای که می فهمانیم نیازهایت را و این کار را آسان کرده...امیدوارم تو هم روزی بچشی این طعم خوبی را که به من و پدر می چشانی این روزها...